Selecteer een pagina

Een beetje flauwe woordgrap in de titel, maar ik wil natuurlijk gewoon je aandacht trekken. Ik hoor je al gillen: ‘Mevrouw de tekstschrijver is een spatie vergeten!’

Maar serieus: weet je wat ik me-dus-nu afvraag? Waarom ligt er bijna nooit een menukaart op tafel in een restaurant? En waarom zag ik die wel op alle tafels liggen in het prachtige Rome waar ik laatst was en deze foto maakte?

Theehuis

Toen de zon nog een beetje warmte gaf, en ik een prachtige fietstocht maakte, besloot ik nog even van het zonnetje te genieten. Ik was midden in de natuur en besloot dat theehuis te bezoeken waar ik al zo vaak was langsgereden en dat zulke goede recensies krijgt. Het bleek een behoorlijk saai terras met rotan stoelen, maar dat vond ik wel passend bij het concept ‘theehuis’. Wat me vooral opviel was dat de tafels, op wat vieze glazen van vorige gasten na, leeg waren. Geen namaakbloemetje, laat staan een echte, geen kan water met limoenschijfjes, geen menukaart. En nee, het was windstil dus de kaart zou niet zijn weggewaaid.

Het meisje kwam vragen wat ik wilde drinken. Nou doe maar thee dan, ik was in een theehuis tenslotte. Ze vroeg niet of ik ook iets wilde eten, gaf me geen menukaart en sterker nog: ze liet de vieze glazen op tafel staan toen ze razendsnel met lege handen naar binnen liep. Ik zweer je dat ik niet eens de kans kreeg om een menukaart te vragen! Ik schoof de glazen opzij, zette mijn fietshelm er pal voor, ter decoratie, strekte mijn benen en deed alsof ik er op mijn gemak was. De thee kwam snel en het meisje nam nu ook de restanten van de vorige gasten mee. Ik nam een ademteug om, voordat ze weer verdween, om de kaart te vragen. Maar ik was weer te traag.

Ik zou veel besteld hebben

Na een half uurtje ging ik naar binnen om te betalen. Ik was direct met stomheid geslagen: Er stonden de heerlijkste taartjes, bakken met zeer aantrekkelijk roomijs, appelsapjes van de boer in de buurt en in de enorme keuken zag ik koks professioneel aan de slag, met iets. Het rook er niet alleen fantastisch, het zag er binnen ook echt gezellig uit. Als ik had geweten dat er zoveel lekkers te koop was, had ik ZEKER meer besteld dan alleen thee.

Menustructuur 

Ik voelde me bedonderd, betaalde zonder fooi en fietste naar huis waar ik direct een tuna melt voor mezelf ging maken. Genietend van mijn heerlijke broodje wierp ik snel een blik op hun website. Het hele geval deed me namelijk denken aan de menu-indeling op websites en ik was benieuwd hoe die van hun eruit zag. Ik zag mezelf alweer proosten op mijn nieuwe klant snap je. Dat viel dus alleszins mee. Of tegen. Hangt ervan af vanuit wiens oogpunt je het bekijkt. Iedere pagina was voorzien van een overzichtelijk menu, beginnend bij -home- en eindigend bij -contact-. Een theehuis dat beter is in websites bouwen dan in het verzorgen van hun gasten.

Ik vind het raar. Volgende keer ga ik assertiever zijn, dan vraag ik om een menukaart. En als ze me niet horen omdat ze gehaast weer bij me weglopen, nou, dan roep ik gewoon heel hard ‘Wat schaft de pot mevrouw, ik heb hongerrrrr!’

[Photo ‘beautiful nuns in Rome’ by Marjan de Groot]