Selecteer een pagina

Waar ligt de grens tussen insinueren en beweren? Wanneer is iets de waarheid? En hoe zit het eigenlijk met (valse) herinneringen?

Je moet jezelf maar niet al te serieus nemen, niet als schrijver maar ook niet als personage in een boek:

(Valse)Herinnering of waarheid?

De vader van de schrijfster Emma Curvers spande een rechtszaak aan. Hij wordt in het boek Iedereen kan schilderen als instabiele depressieve vader beschreven en dat pikte hij niet. Hij verloor.

Feit, mening over verzinsel?

Gordons autobiografie komt binnenkort uit. Daar staan natuurlijk wat sappige details over zijn vriend Gerard Joling in. Joling reageerde nuchter toen Gordon hem van het boek vertelde: ‘Oh, leuk al die aandacht!’

Myrthe van der Meer doet het helemaal anders. Ze schrijft in het boek Paaz over zichzelf als psychiatrisch patiënt. Ze heeft de karakters van haar familieleden verzonnen, want zegt ze: ‘Dat ik mijn verhaal opschrijf betekent niet dat ik ook meteen mijn familie daarin mee moet sleuren en daarom heb ik dat deel van mijn leven geanonimiseerd’.

De Amerikaanse schrijfster Anne Lamott zegt hierover het volgende:

‘You own everything that happened to you. Tell your stories. If people wanted you to write warmly about them, they should have behaved better.’

Insinueren of beweren?

Heb je College Tour maandagavond gezien? De schrijver van Fire and Fury, het boek over Trump, zat op de stoel: Michael Wolff.
Wolff beweerde in een eerder interview met Bill Maher, een Amerikaanse presentator, dat Trump een affaire zou hebben met een werkneemster. Met wíe, dat kon je tussen de regels door in zijn boek lezen. ‘Welke regels,’ vroeg Maher. ‘Geloof me,’ antwoordde Wolff, ‘als je bij de bewuste paragraaf bent: you’ll know!’

College Tour

Twan Huys legde hem het vuur aan de schenen. Want had hij deze informatie wel in zijn boek mogen opnemen zonder bronvermelding?
Maar dat prikken van Twan, dat leverde Wolff vooral ergernis op, of eigenlijk woede, als we in de stijl van het boek willen blijven. Wolff reageerde door te beledigen: Twan zou niet zo’n goede interviewer zijn als zijn Amerikaanse collega Maher en het meisje in het publiek dat Twanwaardig haar mannetje stond, begreep het allemaal niet en moest beter luisteren. Ik was met stomheid geslagen. Wat een onaardig, onaangenaam en onaangepast persoon, deze Michael Wolff.

Wolff heeft het nu helemaal gehad met televisie. En met Nederland(ers) ook trouwens. Ik denk de Nederlanders ook met hem.

Mijn boek en mijn personages

Feit of fictie, valse of ware herinneringen, insinueren of beweren: het is een dunne lijn.

Ik neem even een blogbreak maar ben 2 mei 2018 weer terug met een nieuw artikel. Volgende week vertrek ik namelijk naar een zonnig Spaans eiland om daar in alle rust mijn boek af te ronden. Als het klaar is laat ik het manuscript minimaal drie maanden in een la liggen. Of drie jaar. Of voor altijd.

In ieder geval lang genoeg om al mijn personages een beetje in hun sop gaar te laten koken.

[Photo street art in Brooklyn NY by: Marjan de Groot]