Selecteer een pagina

Zaterdag was ik niet bezig met ondernemerschap. Niet met mijn eigen onderneming en niet met die van anderen. Ik dacht eerlijk gezegd om wat uit te rusten van het schrijven van mijn nieuwe Privacy Verklaring.
Het was een ideale dag om een beetje te toeren op de motor. Droog, niet koud en ook weer niet zo warm dat je bij ieder stoplicht uit je oncomfortabele motorkleding drijft. Dus gingen we op pad. We hadden geen bijzonder plan, geen doel en geen eindbestemming. Behalve het plan dat we altijd hebben: alle snelwegen vermijden en onderweg relaxen op mooie plekken. Ik kroop gezellig bij mijn geliefde achterop en kneep zo nu en dan in een been of een arm om hem te laten weten dat ik het naar mijn zin had, bij gebrek aan andere communicatiemogelijkheden.

Koffietijd

Na een klein uurtje stopte R de motor en wees naar een groot bord: ‘Hier?’ gebaarde hij. Ik had werkelijk geen idee waar in Nederland we ons bevonden, maar op het bord stond iets over een tuinderij, koffie, verse smoothies en taartjes met fruit uit eigen tuin. En dus knikte ik ja.

We zetten de motor neer, hingen onze helmen aan het stuur en liepen op ons gemakje verder.
En daar stond ik, oog in oog met mijn droomwereld. Ik wist niet wat ik zag: een prachtige tuin met overal verspreid knusse zitjes, een gebouw met restaurant, winkel en bibliotheek, nestkastjes, kruidenplanten, bloemen en helemaal achteraan een heuse composthoop. We bestelden koffie en een lekker appeltaartje en genoten van deze goede vondst, nog steeds geen idee van de plek op de landkaart. Maar dat was natuurlijk ook precies het plan en dus lieten we het zo.

Gratis groente?

Er liepen mensen met lege boodschappentassen langs die ons vriendelijk groetten. Een half uur later kwamen ze met een uitpuilende tas vol groente – en hele zwarte handen – weer terug. Zonder te betalen. Dat was gek.

We gingen op onderzoek uit en al snel zag ik een veld met plukkende mensen. Middenin het veld stond een aanrechtblok, compleet met kraan. Een groepje mensen had zich hier verzameld bij een krijtbord waarop een lijstje stond: ‘2 bindsla, 2 botersla, 2 knoflook, 1 bosje rucola, 750 gram tuinbonen, 3 bieten, 3 bosui, 750 gram peultjes, 3 meiraap, 5 asperges.

Oogstaandeel

‘Hoe werkt dit?’ vroeg ik verlekkerd. ‘Mag ik hier zomaar komen plukken?’ Het groepje stelde zich direct voor, gaven me een heldere uitleg en begeleidde me vervolgens enthousiast naar Wietse, de boer en tevens eigenaar. ‘De mensen die hier plukken hebben een oogstaandeel,’ vertelde hij, ‘ze betalen per aandeel per jaar € 310,- en kunnen het hele seizoen wekelijks komen oogsten. Op het krijtbord staat wat iedereen deze week mag meenemen. Er zijn nu 110 mensen aangesloten, we zijn nu drie jaar bezig en hebben natuurlijk nog starterskosten, ik kan er nog niet van leven.’

Als dochter van een fanatiek volkstuinder ging mijn hart direct sneller kloppen. ‘Dat wil ik ook!’ zei ik, mijn mouwen al opstropend. Wekelijks biologische groenten van het seizoen. En dat voor een klein prijsje! Mijn stadsbalkonnetje staat weliswaar volgepropt met sla, aardbeien, blauwe bessen en allerlei kruiden, maar om nou te zeggen dat we er dagelijks van kunnen eten…

‘Waar zijn we eigenlijk?’ vroeg ik.

Groots Ondernemerschap

‘Op de rand van Hilversum en Loosdrecht, maar er is ook zoiets in Amersfoort,’ zei Wietse, ‘dat is misschien praktischer.’
Ik keek hem verbaasd aan. Hij heeft nog oogstaandeelhouders nodig maar verwijst mij naar zijn concurrent?!
Dat is wat ik noem Groots Ondernemen!

En daarom steun ik hem, door dit stuk te schrijven. Wietse weet niet dat ik dit artikel aan hem wijd. Ik heb dus ook geen aandelen ;). Wat ik wel heb is een koelkast vol groente. Want we mochten voor € 15,- eenmalig oogsten. Wat een superinitiatief. Deze week aten we al aspergesoep; noedels met peultjes, meiraap, gember en sojasaus; pasta met bosui, knoflook, tuinbonen en dragon; en morgen…

LANDinZICHT 

Zaterdag is toevallig een open dag op de tuinderij in Amersfoort.  Ik ga kijken. En als het niks is, ga ik af en toe bij Wietse oogsten. Dat mag vast wel.

Ben jij die mazzelaar die wel in de buurt woont: klik dan hier voor de website van LANDinZICHT.

Photo ‘Een kijkje in de keuken’: Marjan de Groot.