Selecteer een pagina

Ik leef dagelijks, vooral op zondag, met de angst dat het een ziekte is waar ik de eerste symptomen niet van voel aankomen. Ik ben ook bang dat niemand me hier tijdig voor waarschuwt. Dat er een soort taboe op rust.

Op zondagen lijkt het wel een epidemie. De patiënten steken over zonder op of om te kijken. Ze nemen voorrang waar de haaientanden toch echt hun kant op wijzen en als klap op de vuurpijl eten ze hun krentenbollen met kaas staand en bij voorkeur mídden op het fietspad.

Ik heb het -natuurlijk- over ANWB’ers…

ANWB’ers in tweevoud

Het is een ware plaag geworden. Zagen ze er een jaar of vijf geleden nog redelijk onzichtbaar uit in hun kaki kleding: gisteren zag ik er twee op hippe zwarte  fietsen met zo’n krat voorop. Ze droegen felrode jacks. Allebei.
Het gekke is ook dat ze dus altijd in tweevoud verschijnen. Er zal heus wel eens een enkeling in ANWB-kleding met een ANWB-pasje op een ANWB-fiets met een ANWB-routekaart en een ANWB-muts rondfietsen. Maar van die eenlingen heb je gewoon geen last.

Van kaki naar felrood

Misschien is de kledingkeuze wel veranderd van fletskaki naar de felle primaire kleuren, vanwege de vele ongevallen. Misschien zijn er te veel ANWB’ers overleden door het nemen van ten onrechte toegeëigende voorrang. Je zag ze voorheen gewoon niet aankomen. Ze gaan ook steeds sneller met die elektrische mogelijkheden van tegenwoordig.
Als ze maar geen smombies worden. Dan is het einde zoek.

Nu ik er zo over nadenk… misschien heb ik ook weleens zo’n grijs of kaki exemplaar vernietigd, zou best kunnen.

De ANWB-winkel 

Vorige week liepen mijn man en ik langs een ANWB-winkel.

‘Dit zou weleens de plek voor zo’n telefoonhoesje kunnen zijn, voor op je racefiets,’ zei hij. We keken nieuwsgierig naar binnen want deze winkel was ons onbekend.

En daar zagen we ze! Ze liepen schaamteloos tussen de uniseks jassen, afritsbroeken en zonnekleppen door. De besmetting vond hier plaats!

Onze pensionado’s. Die op zondag de algemeen geldende regels onverschrokken aan hun laars lappen.

Het ANWB-pasje

We gristen het waterdichte telefoonhoesje voor op mijn fietsstuur uit het schap en gingen in de rij staan. Het duurde een hele tijd: de klanten voor ons hadden veel vragen. Of er krentenbollen in de ANWB-broodtrommel passen, over navigatiesystemen en overlevingspakketten.

‘Mag ik uw pasje?’ vroeg de ANWB-verkoopster toen ik eindelijk vooraan in de rij stond.

Ik: ‘Wat voor pasje?’

Verkoopster: ‘Uw ledenpasje.’

Ik: ‘Ik heb geen ledenpasje.’

Verkoopster: ‘Wat is uw lidnummer?’

Ik: ‘Ik ben nergens lid van.’

Verkoopster: ‘Maar u krijgt korting als u lid bent.’

Ik: ‘Oh, dan wil ik lid worden.’

‘NEE! Dat wil ze niet!!!’

Mijn man kwam razendsnel tussenbeide. ‘Dat is het begin van het einde’, siste hij in mijn oor. ‘Dan duurt het niet lang meer of we krijgen ook OUDERDOMS ANWB-ETIS TYPE 2.’

Het zweet brak me uit. Ik betaalde mijn hoesje -zonder korting- en we haastten ons naar buiten. Nog hyperalert van de schrik, zag ik onszelf weerspiegelen in de etalageruit.

Helderder dan ooit…

Blauwe spijkerbroeken, zwarte gympen en Camelkleurige leren jacks. Allebei.

Shit…

Kan iemand alsjeblieft een app ontwikkelen? Zo eentje die tijdig waarschuwt bij de eerste symptomen?